การปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร) = A Study of the Practices of Meditation based upon Phra Thepvisuddhimongkol (Sri Mahaviro)

Copies in the library

About this title

Title

การปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร) = A Study of the Practices of Meditation based upon Phra Thepvisuddhimongkol (Sri Mahaviro)

Author

พระพุทธะมหาภาศสมจิตโตมหามุณี (โพธิญาณรัตน)

Published

นครปฐม : มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 2561

Language

Thai

Notes

วิทยานิพนธ์ครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ ๑) เพื่อศึกษาการปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพุทธปรัชญาเถรวาท ๒) เพื่อศึกษาการปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร) และ ๓) เพื่อวิเคราะห์การปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร) โดยศึกษาจากพระไตรปิฎก และหนังสือ เอกสาร และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ผลการวิจัยพบว่า การปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพุทธปรัชญาเถรวาทโดยทั่วไปนั้น จึงเป็นประพฤติปฏิบัติทางด้านจิตใจ หรือเป็นงานของใจ ในพระพุทธศาสนาได้ให้ความสำคัญของจิตใจ เพราะใจเป็นใหญ่ ใจเป็นประธาน เมื่อจิตใจสงบ จิตใจก็เป็นสมาธิ เมื่อยกใจจากสมาธิให้สูงขึ้นด้วยการพิจารณาก็จะเกิดปัญญา เกิดความรู้แจ้งแทงตลอด การปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพุทธปรัชญาเถรวาท จึงเป็นงานของใจโดยเฉพาะ การปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร) จึงเป็นการปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพุทธปรัชญาเถรวาท คือ การสวดมนต์ไหว้พระ ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็นเพื่อระลึกถึงคุณของพระพุทธเจ้า พระธรรมเจ้า พระสังฆเจ้า การพิจารณากรรมฐานขั้นพื้นฐานที่ได้รับมาจากพระอุปัชฌาย์ พิจารณาความไม่สวยงามของร่างกาย พิจารณาปัจจัยสี่ การพิจารณามหาสติปัฏฐานสี่ คือ การนั่ง การเดิน การยืน และการนอนเพื่อให้เกิดสติสัมปชัญญะ ทำให้เกิดความสงบ เกิดสมาธิ จากนั้นพระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร) ก็ออกธุดงค์เพื่อแสวงหาความสงบตามป่า ตามเขา ตามถ้ำ ตามที่สงบต่างๆ จนกระทั่งพระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร) ได้สมาธิ ได้ปัญญา ได้ความรู้แจ้งแทงตลอด การศึกษาวิเคราะห์การปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร) จึงทำให้ทราบว่า การปฏิบัติกรรมฐานตามแนวพระเทพวิสุทธิมงคล (ศรี มหาวีโร)นั้นได้เริ่มตั้งแต่พรรษาแรกจนถึงพรรษาที่ ๔๓ และแบ่งออกเป็นช่วงๆ ช่วงแรก คือพรรษาที่ ๑ ถึง ๑๗ เป็นการปฏิบัติกรรมฐานแบบ สมถกรรมฐาน เมื่อได้สมาธิสูงสุดแล้วก็ทำให้สมาธิเสื่อม หลวงปู่ศรี มหาวีโร จึงได้ยกระดับสมาธิขึ้นเป็นวิปัสสนากรรมฐาน คือ เข้าถึงความรู้แจ้ง เห็นจริงแห่งสังขารตามกฎของไตรลักษณ์ The purposes of this thesis were: 1) to study the practices of meditation in Theravada Buddhism, 2) to study those based upon the approaches of Phra Thepvisuddhimongkol (Sri Mahaviro) and 3) to analyze those based upon his approaches. It was the qualitative research whereby its data were collected from Tipitaka and relevant texts. The results of the research were found that: The practices of meditation in general in Theravada Buddhism have to do with mind, the task of training it to be calm. The practices of meditation put the main emphasis on training it since one’s mind is regarded as the prime master and the subject of all deeds. The fact in point is when one’s mind has become absolutely calm, it is far too easy to proceed to concentration. In practice, when the level of mind is raised from concentration to the higher level through meditation, it gains insight into realization. In other words, the practices of meditation in Theravada Buddhism is the only matter of mind in particular. The practices of meditation performed by Phrathepvisuddhimonkol (Sr iMahaviro) was exactly the same as those in Theravada Buddhism. As a matter of his daily routine when performing his mental meditation at dawn and before dust, his undertakings were: paying homage to Triple Gems, reciting discourses (Sutras) to recall Triple Gems’ great contribution, performing his preceptor’s fundamental meditation by taking into account the impermanence of his physique, paying attention to proper consumption for four necessities of life, and focusing on one of four foundations of mindfulness (Satipatthana) in order to raise awareness of sitting, standing and lying postures so as to enable him to gain mindfulness and clear comprehension for leading to the state of calm mind and concentration. In his bids to performing sight mediation, he carried out austere practices (Thutanga), wandering through numerous forests, jungles, caves and serene places of mountains. Eventually, he achieved his concentration and insight. The analytical study on practices of meditation based upon his approaches made it clear that his whole time of practices was divided into two sessions, ranging from the first year of his monkhood to 43th year. His first session for pursuing mental meditation happened between the fir

Subjects

• พระเทพวิสุทธิกวี (ศรี มหาวีโร) -- การปฏิบัติกรรมฐาน
• การปฏิบัติกรรมฐาน -- การศึกษาวิเคราะห์