การพัฒนาแบบจำลองสมรรถนะของผู้บริหารเพื่อเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงของเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ = The Development of Administrative Competency Model to Serve the Best Practice Organization of Municipalities in the Northeastern Region, Thailand

Copies in the library

About this title

Title

การพัฒนาแบบจำลองสมรรถนะของผู้บริหารเพื่อเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงของเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ = The Development of Administrative Competency Model to Serve the Best Practice Organization of Municipalities in the Northeastern Region, Thailand

Author

ประสิทธิ์ ธนานันต์

Published

นครปฐม : มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 2566

Language

Thai

Notes

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสมรรถนะการบริหารของผู้บริหารเพื่อพยากรณ์การเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงของเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 2) คัดสรรสมรรถนะการบริหารของผู้บริหารเพื่อพยากรณ์การเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงของเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และ 3) การสร้างแบบจำลองและแนวทางการเสริมสร้างสมรรถนะการบริหารของผู้บริหารเพื่อเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงของเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การวิจัยครั้งนี้แบ่งเป็น 3 ระยะ ดังนี้ ระยะเวลาที่ 1 การกำหนดสมรรถนะและตัวบ่งชี้การบริหารของผู้บริหารเพื่อพยากรณ์การเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงของเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตรวจสอบความเหมาะสมของสมรรถนะและตัวบ่งชี้ โดยการหาค่าอำนาจจำแนกหรือความเที่ยงตรงการจำแนก (Discrimination Validity) ระยะเวลาที่ 2 การคัดสรรปัจจัยสมรรถนะการบริหารของผู้บริหารเพื่อพยากรณ์การเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงโดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ โดยใช้กลุ่มตัวอย่างเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติงานเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 502 คน ตรวจสอบยืนยันด้วยการทดสอบการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบปกติและแบบขั้นบันได ระยะเวลาที่ 3 การสร้างแบบจำลอง (Model) และแนวทางการเสริมสร้างองค์กรมีสมรรถนะสูง สำหรับเทศบาลเมือง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยการวิเคราะห์ตามหลักการเริ่มต้นแนวคิดของไคเซ็น (Kaizen) และบูรณาการตามหลักสังคมวัตถุ 4 โดยใช้วิธีการประเมินแบบจำลองและแนวทางการเสริมสร้างองค์กรให้มีสมรรถนะสูง ด้วยเทคนิค Connoisseurship ผลการวิจัยพบว่า : 1)การศึกษาสมรรถนะและตัวบ่งชี้การบริหารของผู้บริหารเพื่อพยากรณ์การเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงของเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วยหลักการบริหาร 7 ปัจจัย ได้แก่ (1) การบริหารทรัพยากรมนุษย์ 20 ตัวบ่งชี้ (2) การบริหารแบบเครือข่าย 19 ตัวบ่งชี้ (3) การบริหารคุณภาพทั้งองค์กร 20 ตัวบ่งชี้ (4) การบริหารแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ 20 ตัวบ่งชี้ (5) การบริหารแบบทุนทางสังคม 15 ตัวบ่งชี้ (6) การบริหารแบบไคเซ็น 22 ตัวบ่งชี้ และ (7) การบริหารแบบโฮเร็นโซ 13 ตัวบ่งชี้ 2)ปัจจัยคัดสรรสมรรถนะการบริหารของผู้บริหารเพื่อพยากรณ์การเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงของเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้ปัจจัย 4 ปัจจัย จากค่ามากไปน้อย ได้แก่ การบริหารแบบไคเซ็น การบริหารแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ การบริหารแบบคุณภาพทั้งองค์กร และการบริหารแบบเครือข่าย 3)การสร้างแบบจำลอง (Model) สมรรถนะการบริหารของผู้บริหารเพื่อพยากรณ์การเข้าสู่องค์กรสมรรถนะสูงของเทศบาลเมืองภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยพัฒนาแบบจำลอง ประกอบด้วย 3 ส่วน คือ 1) ปัจจัยนำเข้า (Input) 2) ประกอบด้วย การบริหารแบบไคเซ็น (Kaizen) 2) ปัจจัยกระบวนการ (Process) ประกอบด้วย PDCA Model และหลักธรรมสังคหวัตถุ 4 และ 3) ปัจจัยส่งออก (Output) ได้แก่ องค์กรสมรรถนะสูง แนวทางการเสริมสร้างองค์กรให้มีสมรรถนะสูง The objectives of this research were: 1) to study the administrative competency to serve the best practice organization of Municipalities in the Northeastern Region, Thailand, 2) to select the administrative competency to serve the best practice organization and 3) to create a model and guidelines for enhancing the administrative competency to serve the best practice organization as mentioned. The research was divided into 3 phases: The first phase begins with determination of administrative competencies and indicators for predicting the entry to serve the best practice organization of Municipalities in the Northeastern Region of Thailand, followed by checking suitability of performance and indicators by discrimination validity. The second phase encompasses the selection of management competency factors to predict entry to serve the best practice organization via the multiple regression analysis techniques, with 502 municipal officials who are working in the Northeastern region as sampling group, validated by normal and laddered multiple regression analysis tests. The third phase is to create a model and guidelines to enhance the administrative competency to serve the best practice organization based on the concept of Kaizen and integrated with the four principles of Sangahavatdhu in Buddhism. Towards the end, the Connoisseurship technique is implemented as an instrument to evaluate the methods and guidelines for enhancing the organization to serve the best practice organization. The results of the research can be summarized as follows: 1) The administrative co