การวิเคราะห์การเผยแผ่ธรรมะยุคดิจิทัลตามหลักประโยชน์นิยมในทางจริยศาสตร์ = An Analysis of Dharma Propagation in the Digital Age Based on Ethical Utilitarianism

ตัวเล่มในห้องสมุด

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง

การวิเคราะห์การเผยแผ่ธรรมะยุคดิจิทัลตามหลักประโยชน์นิยมในทางจริยศาสตร์ = An Analysis of Dharma Propagation in the Digital Age Based on Ethical Utilitarianism

ผู้แต่ง

พระจักรี คเวสโก (ดีวงษา)

พิมพ์ที่

นครปฐม : มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 2565

ภาษา

ไทย

หมายเหตุ

วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อศึกษาการเผยแผ่ธรรมะในสมัยพุทธกาลและปัจจุบัน 2)เพื่อศึกษาสภาพการเผยแผ่ธรรมะในยุคดิจิทัลและหลักประโยชน์นิยมทางจริยศาสตร์ และ 3) เพื่อวิเคราะห์การเผยแผ่ธรรมะในยุคดิจิทัลตามหลักประโยชน์นิยมทางจริยศาสตร์ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากคัมภีร์พระพุทธศาสนา เอกสารทางวิชาการ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง โดยใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเป็นหลัก แล้วนำเสนอผลการวิจัยด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า การเผยแผ่พุทธศาสนาในครั้งพุทธกาลใช้วิธี “มุขปาฐะ” เป็นสำคัญ โดยมุ่งเน้นไปที่การเผยแผ่นั้นให้เป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูล (หิตาย) เพื่อความสุข (สุขาย) และเพื่ออนุเคราะห์แก่ชาวโลก (โลกานุกัมปาย) ทั้งนี้เพราะชาวโลกหรือมนุษย์จำนวนมากยังเป็นผู้เวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ ปัญหาการเผยแผ่ในยุคดิจิทัล ได้แก่ พระนักเผยแผ่ยังติดอยู่กับการเผยแผ่แบบดั้งเดิม ไม่มีความสามารถในการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ ไม่สามารถเข้าถึงเทคโนโลยีสมัยใหม่ มีการรับข่าวสารที่เป็นข้อมูลไม่จริง ขาดการตัดสินข้อมูลหรือข่าวที่ได้รับว่าผิดหรือถูก เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกับข้อมูลที่ได้รับในทันที มีการเสพข่าวสารอย่างขาดสติ และมีจิตใจไม่หนักแน่นต่อการเผยแผ่ได้ตลอดชีวิตของพระผู้เป็นนักเผยแผ่ เมื่อนำหลักประโยชน์นิยมมาวิเคราะห์ประเด็นปัญหาความมีจิตไม่หนักแน่นต่อการเผยแผ่ในยุคดิจิทัล ช่วยทำให้ทราบว่า พระนักเผยแผ่จะต้องมองเห็นหรือตระหนักรู้ถึงประโยชน์เกื้อกูลและความสุขของชาวพุทธส่วนใหญ่ เพราะชาวพุทธต้องการพระนักเผยแผ่ที่มีความรู้และมีความประพฤติดีงาม เพื่อช่วยชี้ช่องบอกทางดำเนินชีวิตที่ถูกต้องตามครองธรรมให้อยู่เสมอ ดังนั้น พระนักเผยแผ่จึงต้องเป็นผู้มองเห็นประโยชน์สุขของคนส่วนใหญ่เป็นที่ตั้ง เพราะการกระทำของพระนักเผยแผ่ตามที่กล่าวมาเป็นสิ่งที่ถูกต้องสมบูรณ์ คือ เป็นการสร้างความสุขให้กับคนหมู่มาก ยิ่งสุขมากยิ่งดีมาก The objectives of this thesis were (1) to study the Dharma propagation in the Buddhist era and the present time 2) to study the conditions of Dharma propagation in the digital age and ethical utilitarianism and 3) to analyze the Dharma propagation in the digital era based on ethical utilitarianism. The research was a qualitative research, studying from the Buddhist scriptures, academic papers and related research using data analysis, the research results were then presented using a descriptive analysis method. The results of this research found that The Dharma propagation in the Buddhist era was mainly based on the method of "mukhapatha", focusing on propagating it for the benefit (hita), for happiness (sukha) and humanity assistance (Lokanukampai) because human beings were still born in samsara. The problems with propagation in the digital age were : the missionary clergy still adhered to traditional missions, lack of abilities to use modern technology, inaccessible to modern technology, received the fake information, immediately agree with the information received without consideration of whether the informal or news received was wrong or right, unstable mind to be a missionary. When applying utilitarianism to analyze the problem of unstable mind for propagation in the digital age, it could help to know that missionaries must realize the benefits and happiness mostly to Buddhists. Because of Buddhists need a knowledgeable and well-behaved missionaries to always help point out the right way to live a right happily. Consequently, missionaries must be the ones who could see the benefits and happiness of the majority because the actions of the missionaries mentioned above. It was completely correct, which bring happiness to the majority.